വിശ്വാസവും വിവേകവും: ഖുർആനിക ദർശനത്തിൽ

മനുഷ്യൻ തന്റെ ബുദ്ധിയെ തളച്ചിടണമെന്നാണോ ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്… അതോ അതിനെ ഉണർത്തണമെന്നോ?

​വിശുദ്ധ ഖുർആൻ ഒരിക്കലും ബോധമില്ലാത്ത വിശ്വാസമോ, തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത അന്ധമായ അനുകരണമോ ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. പകരം, അത് മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയെ നേരിട്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്യുകയും മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു:

​أَفَلَا تَعْقِلُونَ > (നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നില്ലേ?)

​أَفَلَا يَتَفَكَّرُونَ > (നിങ്ങൾ ആലോചിക്കുന്നില്ലേ?)

​ഇസ്‌ലാമിൽ വിശ്വാസം എന്നത് ഇരുട്ടിലേക്കുള്ള എടുത്തുചാട്ടമല്ല; മറിച്ച്, ചിന്തയിൽ നിന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഒരു യാത്രയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ആകാശഭൂമികളിലേക്കും, രാപ്പകലുകളുടെ മാറ്റത്തിലേക്കും, മഴയുടെ വിസ്മയത്തിലേക്കും, ഗ്രഹങ്ങളുടെ ചലനത്തിലേക്കും ഖുർആൻ മനുഷ്യന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നത്. അവ വെറും കാഴ്ചകളല്ല, മറിച്ച് ജീവസ്സുറ്റ മനസ്സുകളോട് സംവദിക്കുന്ന ദൈവിക ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാണ്:

​إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَآيَاتٍ لِأُولِي الْأَلْبَابِ

(തീർച്ചയായും ആകാശങ്ങളുടെയും ഭൂമിയുടെയും സൃഷ്ടിപ്പിലും, രാപ്പകലുകൾ മാറിമാറി വരുന്നതിലും വിവേകശാലികൾക്ക് വ്യക്തമായ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളുണ്ട്.)

​ഇവിടെ ‘വിവേകശാലികൾ’ എന്നാൽ അറിവുകൾ ശേഖരിച്ചവർ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഉൾക്കാഴ്ചയുള്ളവരാണ്. അവർ ഹൃദയവിശുദ്ധിയും ബുദ്ധിപരമായ ജാഗ്രതയും ഒരേപോലെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ ഈശ്വരസ്മരണ ചിന്തയുമായി ഇഴചേർന്നു നിൽക്കുന്നു:

​يَذْكُرُونَ اللَّهَ… وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ

(അവർ അല്ലാഹുവിനെ സ്മരിക്കുകയും ആകാശഭൂമികളുടെ സൃഷ്ടിപ്പിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.)

​അവരുടെ ആ ചിന്ത വിശ്വാസത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. നേരെമറിച്ച്, പൂർവികരെ അന്ധമായി അനുകരിക്കുന്നതിനെ ഖുർആൻ ശക്തമായി എതിർക്കുന്നു:

​أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ شَيْئًا وَلَا يَهْتَدُونَ

(അവരുടെ പിതാക്കൾ യാതൊന്നും ചിന്തിക്കാത്തവരും സന്മാർഗ്ഗം പ്രാപിക്കാത്തവരും ആയിരുന്നാൽ പോലും അവരെ അവർ അനുകരിക്കുകയോ?)

​സത്യം എന്നത് പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയതുകൊണ്ടോ അനുയായികൾ കൂടുതലുള്ളതുകൊണ്ടോ സ്വീകരിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നല്ല; അത് ബോധ്യത്തിന്റെയും തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആയിരിക്കണം.

​ഇസ്‌ലാം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിനെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. അന്വേഷണ തൃഷ്ണയെ അത് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ശരിയായ ദിശ കാണിച്ചുതരികയും ചെയ്യുന്നു:

​فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ

(നിങ്ങൾക്കറിയില്ലെങ്കിൽ അറിവുള്ളവരോട് ചോദിക്കുക.)

​അറിവിലേക്കുള്ള സംശയവും ബോധ്യത്തിലേക്കുള്ള ചോദ്യങ്ങളും യഥാർത്ഥ വിശ്വാസത്തിലേക്കുള്ള വാതിലുകളാണ്. ഖുർആൻ നിയമങ്ങളുടെ പുസ്തകം മാത്രമല്ല, അത് ബുദ്ധിക്കും ആത്മാവിനും ഒരുപോലെ വഴികാട്ടുന്ന പ്രകാശമാണ്. അത് ബുദ്ധിയെ റദ്ദ് ചെയ്യുന്നില്ല, മറിച്ച് അതിനെ സംസ്കരിക്കുന്നു; ചിന്തയെ തടയുന്നില്ല, മറിച്ച് അതിന് വഴി കാണിക്കുന്നു.

​ദിവ്യബോധനം വഴി കാണിക്കുന്നു, ബുദ്ധി ആ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, ഇസ്‌ലാമിലെ വിശ്വാസം ജനിക്കുന്നത് ബുദ്ധിയെ അപ്രസക്തമാക്കിയല്ല, മറിച്ച് ദൈവിക വെളിച്ചത്തിൽ അതിനെ പ്രയോഗിക്കുമ്പോഴാണ്.

​MoralStudy.com