ഖുർആനിലെ ‘അടയാളങ്ങളിലൂടെയുള്ള’ ഈ യാത്ര ഇവിടെ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, നാം ഒരു സുപ്രധാന സത്യത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നു: സത്യം എന്നത് കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറുന്ന ഒരു പ്രവണതയല്ല. ശാസ്ത്രീയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഓരോ പതിറ്റാണ്ടിലും പുതുക്കപ്പെടുകയും സാമൂഹിക മൂല്യങ്ങൾ ഓരോ തലമുറയിലും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ലോകത്ത്, ഖുർആൻ ഒരു മാറ്റമില്ലാത്ത കേന്ദ്രബിന്ദുവായി നിലകൊള്ളുന്നു. നമ്മുടെ അറിവ് വളരുമ്പോഴും നമ്മുടെ ദിശ തെറ്റാതിരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു നങ്കൂരമാണിത്.
രണ്ട് ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പൊരുത്തം
സ്രഷ്ടാവിൽ നിന്ന് രണ്ട് ‘ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്’ നമുക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്: ഒന്ന് വെളിപാടുകളുടെ ഗ്രന്ഥമായ ഖുർആനും, മറ്റൊന്ന് പ്രകൃതിയാകുന്ന ഗ്രന്ഥമായ പ്രപഞ്ചവും. ഇവ രണ്ടിന്റെയും ഉറവിടം ഒന്നായതുകൊണ്ട് തന്നെ അവ തമ്മിൽ ഒരിക്കലും വൈരുദ്ധ്യമുണ്ടാകില്ല.
{سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ} “അതൊരു സത്യമാണെന്ന് അവർക്ക് വ്യക്തമാകത്തക്കവണ്ണം ദിക്കുകളിലും അവരിൽ തന്നെയും നമ്മുടെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ നാം അവർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നതാണ്.” (സൂറഃ ഫുസ്സിലത്ത്, 41:53)
ഒരു വാച്ചിലെ രണ്ട് ഗിയറുകളെപ്പോലെയാണ് വാക്കുകളും ലോകവും. അവ കൃത്യമായി ഒത്തുചേരുമ്പോഴാണ് നമുക്ക് ശരിയായ സമയം ലഭിക്കുന്നത്. പ്രപഞ്ചത്തെ പഠിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തെയും വചനങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ വിശ്വാസത്തെയും ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ നാം പരമമായ സത്യത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു.
ശാസ്ത്രം ഒരു സാക്ഷി മാത്രമാണ്
ആധുനിക വായനക്കാർ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന കാര്യം, ഖുർആൻ എന്നത് സത്യത്തിന്റെ മാനദണ്ഡവും ശാസ്ത്രം എന്നത് അതിലേക്കുള്ള കണ്ടെത്തലുമാണ് എന്നതാണ്. ശാസ്ത്രം ‘അംഗീകരിക്കുന്നത്’ കൊണ്ടല്ല നാം ഖുർആനിൽ വിശ്വസിക്കുന്നത്; മറിച്ച് ശാസ്ത്രം ഏതൊരു അന്തിമ സത്യത്തിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോഴും ഖുർആൻ അവിടെ മുൻപേ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് നാം കണ്ടെത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഒരു ഇരുണ്ട കാട്ടിലെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം പോലെയാണ് മാനുഷിക അറിവ്. അത് മുന്നിലുള്ള ഏതാനും മീറ്ററുകൾ മാത്രം കാണിച്ചുതരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവിക വെളിപാട് എന്നത് സൂര്യപ്രകാശം പോലെയാണ്; അത് കാടിനെ മുഴുവനായി പ്രകാശിപ്പിക്കുകയും വഴികളും അപകടങ്ങളും ലക്ഷ്യസ്ഥാനവും നമുക്ക് കാണിച്ചുതരികയും ചെയ്യുന്നു.
സാങ്കേതിക യുഗത്തിലെ ധാർമ്മിക ദിശാസൂചി
ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നുവരെയില്ലാത്ത വിധം സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ഇന്ന് നമ്മുടെ പക്കലുണ്ട്, എങ്കിലും മനുഷ്യൻ എന്നത്തേക്കാളും കൂടുതൽ ലക്ഷ്യബോധമില്ലാതെ ഉഴലുകയാണ്. നമുക്ക് ആറ്റത്തെ പിളർക്കാൻ അറിയാം, പക്ഷേ മനസ്സമാധാനം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്നില്ല. ചന്ദ്രനിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ അറിയാം, പക്ഷേ അയൽവാസിയുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിയുന്നില്ല. ധാർമ്മികമായ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശമില്ലാത്ത ഭൗതിക പുരോഗതി ശൂന്യമാണെന്ന് ഖുർആൻ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
{يَعْلَمُونَ ظَاهِرًا مِّنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ} “ഐഹിക ജീവിതത്തിന്റെ പുറംമോടി മാത്രം അവർ അറിയുന്നു. പരലോകത്തെപ്പറ്റി അവർ അശ്രദ്ധരാകുന്നു.” (സൂറഃ അർറൂം, 30:7)
നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഭ്രമണപഥത്തെ സന്തുലിതമാക്കിയ (അധ്യായം 4), നമ്മുടെ ഡി.എൻ.എ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത (അധ്യായം 3) അതേ സ്രഷ്ടാവ് തന്നെയാണ് നമ്മുടെ പെരുമാറ്റങ്ങൾക്കും ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ നൽകിയിട്ടുള്ളത്.
ഉപസംഹാരം: ഒരു തുറന്ന ക്ഷണം
ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന താളിൽ നമ്മുടെ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നില്ല; അവിടെ തുടങ്ങുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വികാസത്തിലും, സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലുമുള്ള ഇരുട്ടിലും, നിങ്ങളുടെ വിരലടയാളങ്ങളിലെ വരകളിലും, ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളത്തിലും ആ ‘അടയാളങ്ങൾ’ എല്ലായിടത്തുമുണ്ട്.
മരുഭൂമിയിൽ വഴിതെറ്റിയ ഒരാൾക്ക് ഒരു മാപ്പ് (Map) ലഭിച്ചാൽ, അയാൾ ആ കടലാസിന്റെ ഭംഗി നോക്കി ഇരിക്കുകയല്ല വേണ്ടത്; മറിച്ച് അത് ഉപയോഗിച്ച് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി കണ്ടെത്തുകയാണ് വേണ്ടത്. ഖുർആൻ ആ വഴികാട്ടിയാണ്. ഇതിലെ ശാസ്ത്രീയ അടയാളങ്ങൾ ആ മാപ്പ് കൃത്യമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന അടയാളങ്ങൾ മാത്രമാണ്. ലക്ഷ്യം സ്രഷ്ടാവുമായുള്ള ബന്ധവും സമാധാനപൂർണ്ണമായ ജീവിതവുമാണ്.
{فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ * إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ} “അപ്പോൾ നിങ്ങൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്? ഇത് ലോകർക്കുള്ള ഒരു ഉദ്ബോധനം മാത്രമാകുന്നു.” (സൂറഃ അത്തക് വീർ, 81:26-27)
ശാസ്ത്രം ഇനിയും മാറും. പുതിയ ദൂരദർശിനികൾ ഇനിയും ആഴത്തിൽ നോക്കും. ഓരോ പുതിയ കണ്ടെത്തലിലും ഖുർആനിലെ അടയാളങ്ങൾ കൂടുതൽ തിളക്കത്തോടെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കും. ആകാശഭൂമികളിലെ രഹസ്യങ്ങൾ അറിയുന്നവന്റെ വചനമാണിതെന്ന് അത് ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും.